Όταν οι Έλληνες ξεκινούσαν την Επανάσταση του 1821 δεν είχαν στον νου τους μόνο την απελευθέρωση από τους Τούρκους και την ενσωμάτωση των περιοχών με ελληνικούς πληθυσμούς, αλλά και τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου κράτους που θα στεκόταν επάξια ανάμεσα στις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις δεν επιφύλασσαν τέτοιο ρόλο για την Ελλάδα και για αυτό κάθε φορά που διεκδικούσε τα ιστορικά της δίκαια την έσπρωχναν στο περιθώριο. Ούτε, όμως, μπορούσε από μόνη της να διασφαλίσει τα κεφάλαια που χρειαζόταν για την ανοικοδόμησή της, καθώς το τίμημα για αλλεπάλληλες πτωχεύσεις ήταν βαρύ και διαρκές. Χρησιμοποιώντας ιστορικές στατιστικές σειρές και σύγχρονα οικονομικά υποδείγματα, το βιβλίο εξετάζει τις πτωχεύσεις και αποτυχίες του 19ου αιώνα, με αποκορύφωμα τη συντριβή στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Η συσσώρευση πόρων παραμένει ανεπαρκής και αλλάζει μόνο όταν η χώρα αναδιοργανώνεται και είναι έτοιμη να πρωταγωνιστήσει δυναμικά στους Βαλκανικούς Πολέμους.

Για ποιους λόγους η ιστορία της ελληνικής αλιείας δεν έχει αποτελέσει έως σήμερα αντικείμενο συστηματικής έρευνας και μελέτης από τις ανθρωπιστικές επιστήμες; Ποιες τεχνικές και ποιες μέθοδοι συγκρότησαν το πλαίσιο της αλιευτικής δραστηριότητας; Ποιο ήταν το μέγεθος, ποια τα χαρακτηριστικά και ποια η γεωγραφική κατανομή του αλιευτικού στόλου στο ελληνικό κράτος; Σε ποιον βαθμό η ένταξη του αλιευτικού στόλου στο θεσμικό πλαίσιο της εμπορικής ναυτιλίας επηρέασε την οργάνωση και τη λειτουργία του; Μέσα από ποιες διαδικασίες επιτεύχθηκε η αναγνώριση της επαγγελματικής ταυτότητας του αλιέα; Ποιος υπήρξε ο αριθμός των επαγγελματιών του κλάδου, πώς κατανέμονταν γεωγραφικά και ποια ήταν η σχέση τους με τους ιχθυοπώλες; Με ποιον τρόπο η εισαγωγή της τεχνολογίας της ανεμότρατας συνέβαλε στην αναδιαμόρφωση του χώρου της αλιείας και τη συγκρότηση του θεσμικού πλαισίου της; 

Στο επίκεντρο της παρούσας διδακτορικής διατριβής τίθεται ο μετασχηματισμός του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, έπειτα από τη μετάβαση της πόλης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο ελληνικό έθνος-κράτος, εστιάζοντας στο διάστημα του Μεσοπολέμου. Πιο συγκεκριμένα, αναλύεται η εξέλιξη του διοικητικού, του οργανωτικού καθώς και του λειτουργικού πλαισίου του λιμένα της Θεσσαλονίκης, σε συνάρτηση με την πολιτική που εφάρμοσε το ελληνικό κράτος. Ακόμα εξετάζεται η ναυτιλιακή και η εμπορική του κίνηση αποτυπώνοντας τη δυναμική του σε σύγκριση με τα βασικά ελληνικά λιμάνια κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930. Τέλος, στόχος της συγκεκριμένης μελέτης είναι αφενός να συμβάλει στην έρευνα σχετικά με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 20ου αιώνα αφετέρου να διευρύνει τον ιστοριογραφικό διάλογο γύρω από τα ελληνικά λιμάνια του Μεσοπολέμου.