Το εγχειρίδιο Κατανοώντας τον καπιταλισμό – Ανταγωνισμός, εντολή, μεταβολή είναι μια εισαγωγή στα οικονομικά που εξηγεί πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός, γιατί μερικές φορές δεν λειτουργεί τόσο καλά όσο θα θέλαμε και πώς, με την πάροδο του χρόνου, όχι μόνο αλλάζει τη λειτουργία του αλλά και φέρνει επαναστατικές αλλαγές στον κόσμο μας. Το βιβλίο δεν προϋποθέτει προγενέστερη γνώση οικονομικών. Η επιδίωξη του κέρδους ενώνει τις τρεις διαστάσεις του ανταγωνισμού, της εντολής και της μεταβολής. Με αυτή την κεντρική ιδέα, αναλύεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των επιχειρήσεων, η αναζήτηση του κέρδους ως κινητήρια δύναμη των επενδύσεων και της τεχνικής αλλαγής, καθώς και η επιδίωξη του κέρδους ως πηγή συγκρούσεων μεταξύ ιδιοκτητών, εργαζομένων, κυβερνήσεων, εργοδοτών και καταναλωτών. Το βιβλίο καλύπτει τα θέματα της προσφοράς και της ζήτησης, του ανταγωνισμού στην αγορά, του ατελούς ανταγωνισμού, της συνολικής ζήτησης και της ανεργίας. Επίσης, πραγματεύεται τόσο το συμβατικό οικονομικό μοντέλο όσο και τον ρόλο της εξουσίας στις οικονομικές συναλλαγές. Βοηθά τους φοιτητητές/τριες να αναπτύξουν μια κριτική οπτική του οικονομικού και κοινωνικού κόσμου ο οποίος τους περιβάλλει, μέσω μιας διεπιστημονικής προσέγγισης που χρησιμοποιεί πολλά παραδείγματα από την ιστορία, την ανθρωπολογία και τις άλλες επιστήμες συμπεριφοράς καθώς και από τα οικονομικά.

Το βιβλίο αυτό αφηγείται μερικές από τις πολλές περιβαλλοντικές ιστορίες της μεσοπολεμικής Μακεδονίας, εστιάζοντας στη μετατροπή της από μια οθωμανική επαρχία, στην πιο διαφιλονικούμενη παραμεθόριο του ελληνικού κράτους και στη συνέχεια σε έναν σχετικά σταθερό και ομο γενοποιημένο σιτοβολώνα. Η βιβλιογραφία πάνω στο θέμα αυτό έχει αναδείξει επαρκώς πολλές διαφορετικές όψεις, την πολιτιστική, την κοινωνική, την αμιγώς οικονομική και, ασφαλώς, την πολιτική.Ωστόσο, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το περιβάλλον απουσιάζει έντονα από τη συγγραφή της νεότερης μακεδονικής ιστορίας, ενώ σε ελάχιστες περιπτώσεις όπου αναφέρεται, παραμένει ως ένα παθητικό παρασκήνιο, πάνω στο οποίο δραστηριοποιούνται οι κύριοι πρωταγωνιστές: πολιτικοί, στρατιωτικοί, αξιωματούχοι του κράτους, επιχειρηματίες, επιστήμονες και, σπανιότερα, αγρότες.Τελικά, αυτή η άρνηση της αυτουσιότητας του «περιβάλλοντος» οδήγησε στην υποβάθμισή του, όχι μόνο ως υλική πραγματικότητα αλλά και ως εννοιολογική κατασκευή. Αντιμετωπίζοντάς το ως έναν παθητικό καμβά προς εκμετάλλευση, οι καπιταλιστικές κοινωνίες, καθοδηγούμενες από την τεχνοκρατική και οικονομική λογική της αχαλίνωτης ανάπτυξης, αποδυνάμωσαν την εγγενή του αξία και το μετέτρεψαν σε έναν πόρο προς διαχείριση. Αυτή η προσέγγιση είχε όμως επιπτώσεις, το μέγεθος των οποίων η αυθάδης τεχνοκρατική νοοτροπία του νεωτερικού κράτους δεν μπόρεσε να προβλέψει, φέρνοντάς μας τελικά στην πρόσφατη συνειδητοποίηση του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής, τη γρήγορη μετατροπή της σε «κλιματική κρίση» και στην επικείμενη εδραίωση του όρου «κλιματική κατάρρευση», όροι που αντανακλούν και τη ζοφερή διαπίστωση της αχαρτογράφητης πορείας που θα ακολουθήσει και η Μακεδονία από εδώ και στο εξής.

À quoi peut bien servir la connaissance des pandémies du passé lorsque nos sociétés occidentales doivent faire face à une nouvelle menace ? Tel est le questionnement qui est au cœur de ce livre. À sept siècles d’écart, entre Peste noire et Covid-19, les différences entre les contextes sociaux, culturels, religieux, médicaux, ne rendent-elles pas vaine toute approche comparée ? La pandémie de Covid a prouvé le contraire. Face à une épidémie, quelle que soit l’époque ou la maladie en cause, les mêmes difficultés surgissent : comment comprendre ce qui est en cours, comment gérer les alertes, comment réagir au danger, à la pression de la mort, à la désorganisation sociale et économique ? L’anthropologie historique prend ici toute son importance. Sous des formes certes différentes, l’incrédulité et la peur, la rumeur et la désignation de boucs émissaires, la fuite et les entraves à la liberté de circulation, les tentatives des groupes professionnels et sociaux d’utiliser l’épidémie pour renforcer leur place dans la société se retrouvent au cours des siècles. Nos sociétés ont aussi fait preuve d’un volontarisme répété dans la mise au point des mesures de défense. Fondées sur l’accroissement des connaissances, les réponses n’ont cessé de s’enrichir de nouveaux dispositifs pour limiter l’importation des épidémies et leurs effets, dispositifs dont nos sociétés contemporaines ont bénéficié. La mortalité pandémique a ainsi été réduite de façon drastique, grâce aux progrès de la science et de la médecine comme à l’acculturation progressive des familles et des collectivités aux pratiques protectrices.

In the late 1920s, the incorporation of Crete into the tourism networks as an archaeological destination served to confirm the island’s orientation towards international markets and its economic, ideological and cultural attachment to European capitalism. From the moment that Crete became a regular cruising stop in the south-eastern Mediterranean, local actors and bodies sought to exert influence over the specific integration of the island into the tourism networks, particularly in light of the relatively limited economic impact of cruise tourism flows. In order to achieve this, they initiated the formulation of a tourism development plan for the island. One of the principal objectives of this plan was to establish a connection between the recreational activities undertaken in the forest and the economic expectations and political aspirations of the local community. Nevertheless, economic considerations and political objectives were insufficient to inform the formulation of a plan for the development of nature tourism. Indeed, the establishment of a tourism plan was a complex social and cultural process, closely tied to the reproduction of social relations on the island and the ways in which local society perceived its relations with European countries and the Greek national state.